Նիկոլին կենսականորեն անհրաժեշտ է թաքցնել ընկածների, վիրավորների, անհետ կորածների և գերիների մասին տվյալները․ Այդ թիվն այն գինն է, որը ժողովուրդը վճարել է Նիկոլի իշխանության համար․ Միքայել Մինասյան

Հետաքրքիր Քաղաքականություն

Նիկոլիզմը, որպես գաղափարախոսություն, միշտ հակադրել է իրեն հայրենասիրության ցանկացած ձևին։ Հայրենասիրության կիրառական, պարզեցված սահմանումը՝ հանուն հասարակության անձնական զ հաբերությունը պատրաստակամությունը, երբեք աջակցություն չի գտել ընդգծված անհատականությյամբ նիկոլականների շրջանում։ Այս մասին ՀՀ նախկին դեսպան Միքայել Մինասյանը գրում է Տելեգրամ ալիքում:

Ըստ ստուգատեսի՝ նրանց մեծ մասը վայելում էր պարբերական հիվանդությունը և այլ սկոլիոզներ, որոնք խանգարում էին նրանց ծառայել բանակում։ Եվ օրինաչափ է այն, որ այդ մարդկանց խանգարում էին նրանք, ովքեր հասարակությունն ավելի բարձր են դասում անձնականից։ Եվ զարմանալի չէ, որ Նիկոլին հաջողվեց հայրենասերների համար հավաքական պատիժ հորինել։

Կոլեկտիվ պատժի ամենահայտնի եղանակը դեցիմացիան է՝ յուրաքանչյուր տասներորդի կյանքից զրկելը վիճակահանությամբ. Հին Հռոմի բանակում կարգապահական պատժի բարձրագույն միջոց է։

«Ես վստահ եմ, որ իշխանական թերամիտները չգիտեին այդ տերմինը։ Բայց նրանք շատ լավ գիտեին, թե ինչպես վարվել իրենց համար անհարմար հայրենասերների հետ։

Ղարաբաղյան երկրորդ պա տերազմին հայկական կողմից անմիջականորեն մ արտական գործողություններին մասնակցել են շուրջ 50000 զինծառայողներ, պահեստազորայիններ և կամավորներ: Ընկածների թիվը, որն իշխանության կողմից խիստ թաքցված է, մոտ 5000 է։ Խորհեք այս թվերի մասին. ընկավ պ ատերազմի յուրաքանչյուր 10-րդ մասնակիցը։

Քանակական զուգադիպությունը, պարզ է, որ պատահականություն է։ Պատահական չէ մոտեցումը. ստեղծել մի իրավիճակ, երբ միայն հայրենասերը ռիսկի տակ կդնի իր կյանքը։ Եվ երբ հայրենասերի կյանքը կախված կլինի միայն պատահականությունից։

Հենց այդ պատճառով էլ Նիկոլին կենսականորեն անհրաժեշտ է թաքցնել ընկածների, վիրավորների, անհետ կորածների և գերիների մասին տվյալները։ Այդ թիվը համընդհանուր չափանիշն էր նրա մեղքի (և եկեք չմոռանանք նրա ֆանկլուբը, այդ մարդիկ նույնպես մեղավոր են), այդ թիվն այն գինն է, որը ժողովուրդը վճարել է Նիկոլի իշխանության համար։ Նա շատ լավ գիտակցում է, թե ինչ է հատկապես սպասվում նրան, ով ուղարկեց մարդկանց ակնհայտ կոտորածի, ստիպելով նրանց խաղալ առավել զզվելի տեսակի ռուսական ռուլետկան. Եվ այդ պատճառով էլ՝ լռում է։ Լռում են նրա հա նցակիցները։ Լռում է նրա ֆան ակումբը։

Սակայն ես չեմ պատրաստվում լռել։

Գրեթե 60 տարի առաջ Ալեքսանդր Գալիչը գրել էր այն մասին, թե ինչպես են լռողները դառնում դա հիճների աջակիցները:

Թող այլոք բղավեն վհատված, Դժգոհեն և ցավից, և սովից: Մենք գիտենք՝ ձեռնտուն լռություն է, Մենք գիտենք՝ լռությունը ոսկի է: Հեշտությամբ կդառնան հարուստներ, Հեշտությամնբ կդառնան առաջնորդ, Հեշտությամբ կդառնան դ ահիճներ: Լռեցեք, լռեցեք, լռեցեք…»

Աղբյուր

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *